นี่คือบทเรียนฉบับภาษาไทย มีฉบับภาษาอังกฤษและภาษาจีนด้วย ส่วนฉบับภาษาญี่ปุ่นกำลังจัดทำ

บทที่ 5 · บทเรียนที่ 5.5

การเติบโตของชุมชนผู้รับใช้ในวิชาชีพ

ทวีคูณ อย่าแค่บวก — เชิญมืออาชีพเป็นการส่วนตัว เป็นพี่เลี้ยงเขาผ่านการปรึกษาครั้งแรก และอธิษฐานขอคนงานเพิ่ม

รากฐานจากพระคัมภีร์

คำสอน

พันธกิจที่พึ่งคนคนเดียวคือพันธกิจที่มีวันหมดอายุ พันธกิจที่ทวีคูณ — ที่ผู้รับใช้ในวิชาชีพทุกคนกำลังสร้างผู้รับใช้ในวิชาชีพใหม่ — อยู่ได้นานกว่าผู้ก่อตั้งและโตเกินเมืองแรก บทเรียนสุดท้ายนี้เกี่ยวกับการเปลี่ยนนั้น: จากการทำงาน สู่การสร้างคนงาน

ความคิดแบบทวีคูณ ความพยายามอาสาสมัครส่วนใหญ่โตด้วยการบวก: ต้องการมือเพิ่ม ก็ชวนอาสาสมัครเพิ่ม การบวกดี แต่เป็นเส้นตรง — และเปราะบาง เพราะคนใหม่ทุกคนพึ่งผู้จัดไม่กี่คนเดิม เปาโลให้ทิโมธีแบบอื่น: "มอบไว้กับคนที่ไว้ใจได้ซึ่งจะสามารถสอนคนอื่นต่อไปได้ด้วย" สังเกตว่าคุณสมบัติไม่ใช่แค่ความไว้ใจได้ — แต่คือความสามารถส่งต่อ เมื่อคุณชวนใครสู่การเป็นผู้รับใช้ในวิชาชีพ คุณไม่ได้แค่เติมช่องว่างในวันให้คำปรึกษาครั้งหน้า คุณกำลังมองหาคนที่จะวันหนึ่งชวนและเป็นพี่เลี้ยงคนอื่น ถามตัวเองกับผู้รับใช้ในวิชาชีพทุกคนที่มีแวว: คนนี้สอนเรื่องนี้ต่อให้คนอื่นได้ไหม? ถ้าได้ ลงทุนให้ลึก นั่นคือการทวีคูณ

เชิญมืออาชีพอื่นเป็นการส่วนตัว การชวนที่ดีที่สุดเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่การโฆษณา ใบปลิวขอแรงอาสาสมัคร บทสนทนาเชิญสู่การทรงเรียก นึกถึงมืออาชีพคริสเตียนที่คุณรู้จักอยู่แล้ว — นักบัญชีในกลุ่มเล็กของคุณ ผู้ช่วยทนายคนเข้าเมืองที่คริสตจักร เจ้าของธุรกิจเกษียณที่มีปัญญาหลายสิบปีและเวลาว่าง เชิญเขาแบบที่คุณเชิญใครสู่สิ่งที่เปลี่ยนชีวิตคุณ: เฉพาะเจาะจง อบอุ่น และมีภาพชัดว่าเขาจะทำอะไรจริง ๆ "เราจัดเช้าให้คำปรึกษาฟรีสำหรับครอบครัวผู้อพยพที่คริสตจักร — พื้นหลังการเงินของคุณจะเป็นของขวัญมาก และผมจะเป็นพี่เลี้ยงคุณผ่านครั้งแรก" การเชิญส่วนตัวมีสิ่งที่ประกาศไม่มี: สารว่า ตัวคุณ เป็นที่ต้องการ ไม่ใช่แค่ทักษะของคุณ

เมื่อเชิญ ซื่อสัตย์ว่าการเป็นผู้รับใช้ในวิชาชีพคืออะไรและไม่ใช่อะไร มันไม่ใช่โอกาสสร้างเครือข่ายหรือบรรทัดในเรซูเม่ — และถ้าใครได้ยินแบบนั้น เขาไม่พร้อม (ดูบทเรียน 5.4) มันคือการทรงเรียกให้รับใช้ด้วยค่าใช้จ่ายของตัวเอง ภายใต้อำนาจของพระคัมภีร์ เคียงข้างคริสตจักรท้องถิ่น บางคนจะปฏิเสธ ไม่เป็นไร — คำปฏิเสธที่ชัดตอนนี้ดีกว่าคำตอบรับที่ไหลออกทีหลัง คนที่ตอบรับคำบรรยายนั้นคือคนที่ไว้ใจได้อย่างที่เปาโลพูดถึง

เป็นพี่เลี้ยงผู้รับใช้ในวิชาชีพใหม่ผ่านการปรึกษาครั้งแรก ไม่มีใครควรปรึกษาครั้งแรกคนเดียว จับคู่ผู้รับใช้ในวิชาชีพใหม่ทุกคนกับคนที่มีประสบการณ์: ให้เขาดูก่อน แล้วทำด้วยกัน แล้วให้นำขณะที่พี่เลี้ยงดูและดีบรีฟ สอนสิ่งที่การอบรมถ่ายทอดไม่หมด — วิธีฟังโดยไม่รีบแก้ วิธีพูดว่า "ผมไม่รู้ แต่ผมช่วยหาคำตอบให้ได้" วิธีปิดบทสนทนาด้วยความชัดและอบอุ่น วิธีเสนอคำอธิษฐานอย่างเป็นธรรมชาติไม่เก้กัง หลังเสร็จ ดีบรีฟ: คุณสังเกตอะไร? อะไรยาก? จะทำต่างอย่างไร? การเป็นพี่เลี้ยงนี้เองคือการสร้างสาวก — คุณกำลังหล่อหลอมไม่ใช่แค่อาสาสมัคร แต่คือผู้รับใช้

ทวีคูณ ไม่ใช่แค่บวก นี่คือความต่างเชิงปฏิบัติ การบวกหน้าตาแบบนี้: ผู้ประสานงานชวนผู้รับใช้ในวิชาชีพสิบคนมางานครั้งหน้า การทวีคูณหน้าตาแบบนี้: ผู้ประสานงานชวนผู้รับใช้ในวิชาชีพห้าคน และขอให้แต่ละคนระบุและเป็นพี่เลี้ยงอีกคนหนึ่งภายในหกเดือน เส้นทางที่สองช้ากว่าตอนแรกและหยุดไม่อยู่ทีหลัง สร้างการทวีคูณในวัฒนธรรม: ฉลองไม่ใช่แค่ "เรารับใช้ 40 คน" แต่ "ผู้รับใช้ในวิชาชีพสามคนของเราเป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ไตรมาสนี้" ทำให้ "คุณกำลังพาใครมาด้วย?" เป็นคำถามปกติในทีม และจดสิ่งที่เรียนรู้ — คู่มือเล่นง่าย ๆ ว่าทีมของคุณจัดวันให้คำปรึกษา บรีฟอาสาสมัคร และจับมือคริสตจักรอย่างไร กลายเป็นเมล็ดพันธุ์สำหรับทีมในเมืองอื่น

อธิษฐานขอคนงาน พระเยซูทอดพระเนตรฝูงชนแล้วตรัสว่า "งานเก็บเกี่ยวมีมาก แต่คนงานมีน้อย เหตุฉะนั้นจงวิงวอนขอเจ้าของงานเก็บเกี่ยวให้ส่งคนงานมาในงานเก็บเกี่ยวของพระองค์" (มัทธิว 9:37–38) สังเกต: ทางออกของคนงานน้อยไม่ใช่การชวนเก่งเป็นหลัก — แต่คือคำอธิษฐาน ก่อนคำเชิญ ก่อนโครงสร้างพี่เลี้ยง ขอพระเจ้าส่งคนมา อธิษฐานเฉพาะเจาะจง: เผื่อมืออาชีพในคริสตจักรของคุณที่มีหัวใจผู้รับใช้ เผื่อผู้เชื่อเกษียณที่มีเวลาและปัญญา เผื่อคริสเตียนหนุ่มสาวที่หาทางให้อาชีพมีความหมายต่ออาณาจักร และอธิษฐานเผื่อคนที่เราจะรับใช้ — ขอพระเจ้าเตรียมใจและสถานการณ์ของพวกเขา ชุมชนที่ทวีคูณเกิดในคำอธิษฐานก่อนสร้างในการวางแผน

คำสุดท้ายสำหรับทั้งโมดูล คุณเริ่มโมดูลนี้ด้วยการวางแผนแบบเนหะมีย์ — ตรวจก่อน แล้วเชิญ คุณเรียนนำแบบเยโธรแนะนำ — แบ่งภาระ คุณเรียนจับมือคริสตจักรในฐานะส่วนหนึ่งของพระกาย คุณเรียนราวกั้นที่ทำให้ทุกอย่างอ่านออกว่าเป็นพันธกิจ ตอนนี้: ทวีคูณ วิสัยทัศน์ไม่เคยเป็นทีมเดียวที่จัดงานดี ๆ วิสัยทัศน์คือชุมชนผู้รับใช้ในวิชาชีพ — มืออาชีพข้ามเมืองและประเทศ รับใช้คนที่ติดขัดฟรี ในพระนามของพระเยซู ชั่วคนแล้วชั่วคน ชุมชนนั้นโตทีละคำเชิญส่วนตัว ทีละการปรึกษาครั้งแรกที่มีพี่เลี้ยง ทีละคำอธิษฐานขอคนงาน ออกไปและเริ่มเถิด

ตัวอย่างประกอบ

ลองนึกภาพผู้รับใช้ในวิชาชีพ — วิศวกร — ที่ให้คำปรึกษาธุรกิจมาสองปี ในดีบรีฟทีม ผู้ประสานงานถามคำถามทวีคูณ: "คุณกำลังพาใครมาด้วย?" เขานึกถึงเพื่อนร่วมงานที่เด็กกว่า เป็นคริสเตียน เก่งงานปฏิบัติการ ซึ่งถามว่าเขาทำอะไรเช้าวันเสาร์ แทนที่จะแค่ชวนมา "ช่วยงาน" เขาเชิญมาเป็นลูกศิษย์: มาดูการปรึกษาสองครั้ง แล้วเราทำด้วยกันสองครั้ง แล้วคุณนำหนึ่งครั้งผมดู สามเดือน ชายหนุ่มจากสงสัยกลายเป็นสามารถ — และตอนจบ วิศวกรถามคำถามเดียวกับที่ถูกถาม: "คุณกำลังพาใครมาด้วย?" ปีต่อมามีผู้รับใช้ในวิชาชีพสี่คนจากที่เคยมีหนึ่ง และวิศวกรไม่เคยชวนใครเกินคำเชิญส่วนตัวครั้งแรกนั้น นั่นคือ 2 ทิโมธี 2:2 ในชุดทำงาน

คำถามเพื่อใคร่ครวญ

1. ใครคือมืออาชีพคริสเตียนสักคนที่คุณรู้จักเป็นการส่วนตัวที่อาจถูกเรียกสู่การเป็นผู้รับใช้ในวิชาชีพ? คุณจะพูดชวนเขาอย่างไรโดยเฉพาะ?
2. มีใครสอนคุณ — ด้วยการเป็นพี่เลี้ยง ไม่ใช่แค่บอก — จนเปลี่ยนวิธีรับใช้ของคุณ? คุณจะส่งต่ออย่างไร?
3. การบวกอาสาสมัครกับการทวีคูณผู้รับใช้ในวิชาชีพต่างกันอย่างไร? ทีมของคุณกำลังทำแบบไหน?
4. การอธิษฐานขอคนงานจะเป็นจังหวะจริงในชีวิตหรือทีมของคุณได้อย่างไร ไม่ใช่แค่ความตั้งใจดี?
5. ถ้างานผู้รับใช้ในวิชาชีพของคุณทวีคูณไปเมืองอื่น ทีมใหม่ต้องการรู้อะไรมากที่สุด? อะไรหยุดคุณไม่ให้เขียนมันลง?

แบบฝึกหัดภาคปฏิบัติ

สัปดาห์นี้: สองอย่าง หนึ่ง อธิษฐานมัทธิว 9:37–38 ทุกวัน — เอ่ยชื่อได้ยิ่งดี — ขอพระเจ้าส่งคนงาน สอง คุยส่วนตัวหนึ่งครั้งเชิญมืออาชีพคริสเตียนหนึ่งคนพิจารณาการเป็นผู้รับใช้ในวิชาชีพ ไม่ใช่ประกาศ ไม่ใช่โพสต์ — บทสนทนา บอกเขาว่ามันคืออะไรอย่างซื่อสัตย์ และเสนอเป็นพี่เลี้ยงเขาผ่านก้าวแรก

ศึกษาเพิ่มเติม

• 2 ทิโมธี 2:2 (โซ่ทวีคูณ)
• มัทธิว 9:37–38 (อธิษฐานขอคนงาน)
• The Master Plan of Evangelism โดย Robert Coleman — เรื่องวิธีของพระเยซูที่ทวีคูณผ่านคนไม่กี่คน

← กลับไปที่บทที่ 5: รับใช้ร่วมกัน · ทรัพยากรทั้งหมด