นี่คือบทเรียนฉบับภาษาไทย มีฉบับภาษาอังกฤษและภาษาจีนด้วย ส่วนฉบับภาษาญี่ปุ่นกำลังจัดทำ

บทที่ 1 · บทเรียนที่ 1.2

เปาโล ผู้รับใช้ในวิชาชีพ

เปาโลทำงานด้วยมือของท่านเพื่อข่าวประเสริฐจะได้ไม่ต้องมีราคา — งานธรรมดาที่ทำอย่างอิสระ คือพยานในตัวมันเอง

รากฐานจากพระคัมภีร์

คำสอน

ขบวนการที่คุณเข้าร่วมนี้ตั้งชื่อตามชายคนหนึ่งที่เป็นบุคคลจริง ก่อนที่เปาโลจะเป็นนักปลูกคริสตจักรผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เขียนจดหมาย นักเทววิทยา — ท่านเป็นช่างเครื่องหนัง หรือผู้ทำเต็นท์จากผ้าขนแพะ แล้วแต่ฉบับแปล ไม่ว่าอย่างไร: ท่านทำงานด้วยมือของท่าน

กิจการ 18 ให้ภาพเหตุการณ์แก่เรา เปาโลมาถึงเมืองโครินธ์ตามลำพัง เพิ่งถูกขับไล่ออกจากเมืองอื่น ๆ และท่านได้พบกับอาควิลากับปริสสิลลา — ผู้รับใช้ในวิชาชีพเช่นเดียวกับท่าน ท่านย้ายเข้าไปอยู่ ทำงานเคียงข้างพวกเขา และในช่วงเวลาระหว่างงาน "ท่านได้โต้แย้งในธรรมศาลาทุกวันสะบาโต" (กิจการ 18:4) งานและพยานเกิดขึ้นในชีวิตเดียวกัน มักจะเป็นในสัปดาห์เดียวกัน การทำเต็นท์ไม่ใช่สิ่งรบกวนการรับใช้ แต่มันคือบริบทของการรับใช้

ทำไมเปาโลถึงทำงาน? ท่านบอกเราตรง ๆ ในกิจการ 20:33–35: "ข้าพเจ้าไม่ได้โลภเงินหรือทองหรือเสื้อผ้าของผู้ใด ท่านทั้งหลายทราบเองว่า มือทั้งสองของข้าพเจ้านี้ได้จัดหาสิ่งจำเป็นสำหรับข้าพเจ้าและสำหรับเพื่อนร่วมงานของข้าพเจ้า ในทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าทำ ข้าพเจ้าได้สำแดงแก่ท่านว่า โดยการทำงานหนักเช่นนี้ เราต้องช่วยเหลือผู้อ่อนแอ" มีสองเหตุผล และยังคงใช้ได้จนถึงวันนี้

ประการแรก เพื่อข่าวประเสริฐจะได้ไม่ต้องมีราคา เปาโลปฏิเสธที่จะให้ใครสับสนระหว่างข่าวสารกับเงิน ถ้านักสอนที่เดินทางไปมาเก็บค่าธรรมเนียม ชาวโครินธ์ก็อาจสงสัยได้อย่างมีเหตุผล: เขามาเพื่อข่าวประเสริฐ หรือเพื่อธุรกิจ? การทำงานด้วยมือของท่าน ทำให้ข้อโต้แย้งนั้นหมดไป นี่คือเหตุผลที่ความช่วยเหลือของผู้รับใช้ในวิชาชีพของเราฟรี — ไม่ใช่กลยุทธ์การตลาด แต่เป็นเทววิทยา เมื่อความช่วยเหลือไม่ต้องมีราคา แรงจูงใจก็ชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน ของประทานพูดแทนตัวเอง

ประการที่สอง เพื่อเป็นแบบอย่างแก่ผู้อื่น เปาโลเรียกงานของท่านว่าเป็นแบบอย่าง: "โดยการทำงานหนักเช่นนี้ เราต้องช่วยเหลือผู้อ่อนแอ" งานที่ทำอย่างซื่อสัตย์และดี เสนอให้ฟรี สอนสิ่งที่คำพูดสอนไม่ได้ มันพูดว่า: ฉันไม่ได้เหนือกว่าคุณ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อใช้คุณ ฉันมาที่นี่เพื่อรับใช้คุณ นั่นคือคำเทศนาก่อนคำเทศนา

สังเกตอีกอย่าง: ที่นี่มี ศักดิ์ศรีในงานธรรมดา อย่างลึกซึ้ง วัฒนธรรมโครินธ์ดูถูกงานใช้แรงงาน — มันเป็นงานของทาสและชนชั้นล่าง เปาโล รับบีที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและมีสัญชาติโรมัน อาจเล่นบทนักปราชญ์นักปรัชญาได้ แต่ท่านกลับหยิบเหล็กแหลมกับเข็มขึ้นมา ท่านไม่ได้ถือว่าการทำเต็นท์ต่ำกว่าการทรงเรียกของท่าน แต่ถือว่ามันเป็น ส่วนหนึ่ง ของการทรงเรียก เมื่อคุณอาสาใช้ทักษะวิชาชีพของคุณ — ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมภาษี การเป็นที่ปรึกษาธุรกิจ หรืองานเอกสารการย้ายถิ่นฐาน — คุณกำลังยืนอยู่ในประเพณีเดียวกันนี้ งานธรรมดาของคุณที่มอบให้ด้วยความรัก มีศักดิ์ศรีเท่ากับร้านเต็นท์ของเปาโล

มีการล่อลวงอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะสำหรับผู้เชี่ยวชาญ ที่คิดว่าพันธกิจหมายถึงการทิ้งความเชี่ยวชาญไว้ข้างหลังแล้วไปทำสิ่งที่ "ฝ่ายวิญญาณมากกว่า" ชีวิตของเปาโลพูดตรงกันข้าม: ท่านนำฝีมือของท่าน ติดตัวมาด้วย เข้าสู่พันธกิจ พระเจ้าไม่ได้ขอให้ท่านเลิกทำเต็นท์ พระเจ้าขอให้ท่านทำเต็นท์ที่โครินธ์ ที่เอเฟซัส ที่เธสะโลนิกา — และให้โรงงานเป็นสถานที่ที่ผู้คนได้พบพระคริสต์ผ่านงานที่ซื่อสัตย์และการสนทนาที่เปิดกว้าง

การเลี้ยงตัวเองเพื่อเป็นพยานยังพูดกับบริบทของเราด้วย ในชุมชนที่เรารับใช้ — ชุมชนเอเชียในสหรัฐอเมริกาและเอเชีย — มักจะมีสายตาที่เฉียบคมต่อแรงจูงใจทางการเงิน ผู้คนถามอย่างมีเหตุผลว่า: คนนี้ต้องการอะไรจากฉัน? คำตอบของผู้รับใช้ในวิชาชีพมองเห็นได้ก่อนที่จะพูดออกมา: ไม่ต้องการอะไรเลย ของประทานฟรีของความช่วยเหลือทางวิชาชีพ คือหลักการ "ไม่คิดเงิน" ของเปาโล เมื่อสองพันปีที่แล้ว มันเปิดหูให้ฟัง

อีกอย่างที่ควรสังเกต เปาโลไม่ได้ทำงานเพียงลำพัง ท่านทำงาน ร่วมกับผู้อื่น อาควิลากับปริสสิลลาไม่ได้เป็นแค่นายจ้างของท่าน — พวกเขากลายเป็นเพื่อนร่วมงาน เพื่อน และครูร่วมกับท่าน การทำเต็นท์ไม่เคยเป็นการแสดงเดี่ยว นั่นคือเหตุผลที่เราสร้างชุมชนในหมู่ผู้รับใช้ในวิชาชีพ ไม่ใช่แค่รายชื่ออาสาสมัคร โรงงานคือที่ที่มิตรภาพก่อตัว

จงนำแบบอย่างของเปาโลเข้าสู่สัปดาห์ของคุณ: ทำงานอย่างซื่อสัตย์ ไม่คิดเงิน ให้งานเป็นพยาน และให้พระเจ้าเปิดประตูที่งานซื่อสัตย์เปิด

มีบทเรียนที่ลึกกว่านั้นใน วิธี ที่เปาโลทำงาน ซึ่งมองข้ามได้ง่าย ท่านไม่ได้แค่เลี้ยงตัวเอง ท่านเลี้ยงผู้อื่นด้วย "มือทั้งสองของข้าพเจ้านี้ได้จัดหาสิ่งจำเป็นสำหรับข้าพเจ้า และสำหรับเพื่อนร่วมงานของข้าพเจ้า" (กิจการ 20:34) งานของท่านมีส่วนเกิน ผู้รับใช้ในวิชาชีพไม่ได้แค่เอาตัวรอดไปวัน ๆ — งานซื่อสัตย์ของผู้รับใช้ในวิชาชีพก่อให้เกิดพอที่จะเอื้อเฟื้อ นั่นคือเครื่องยนต์เศรษฐกิจของขบวนการทั้งหมดนี้: ผู้เชี่ยวชาญที่งานธรรมดาของพวกเขารุ่งเรือง ส่งต่อส่วนเกินไปเป็นการรับใช้ฟรี ไม่ระดมทุน ไม่เก็บค่าธรรมเนียม แค่ส่วนเกินของงานซื่อสัตย์ที่มอบให้ไป ควรค่าแก่การถาม: งานของคุณจัดไว้ให้การเอื้อเฟื้อเป็นไปได้หรือไม่? บางครั้งการตัดสินใจทางการเงินที่ฝ่ายวิญญาณที่สุดที่ผู้รับใช้ในวิชาชีพทำ ก็แค่ใช้ชีวิตเรียบง่ายพอที่จะมีเหลือให้แบ่งปัน

สุดท้าย สังเกตว่าเปาโลไม่เคยขอโทษสำหรับฝีมือของท่านหรือถือว่ามันเป็นการทรงเรียกที่ต่ำกว่า ในวัฒนธรรมที่จัดอันดับนักปราชญ์เหนือช่างเครื่องหนัง เปาโล — อัครทูตที่มีการศึกษาสูงที่สุด — เลือกโรงงาน ท่านอาจอ้างยศได้ แต่ท่านไม่ทำ สิ่งนี้บอกอะไรเราบางอย่างว่าพระเจ้ามองวิชาชีพอย่างไร: ไม่มีบันไดศักดิ์สิทธิ์/โลกีย์ที่ศิษยาภิบาลนั่งอยู่บนสุดและช่างประปาอยู่ล่างสุด มีเพียงความซื่อสัตย์ ในร้านใดก็ตามที่พระเจ้าประทานให้คุณ เมื่อคุณช่วยเหลือใครในฐานะนักบัญชี พยาบาล ผู้จัดการโลจิสติกส์ หรือวิศวกรซอฟต์แวร์ คุณไม่ได้ทำ "พันธกิจที่ด้อยกว่า" คุณกำลังทำพันธกิจของเปาโล — พันธกิจของโรงงาน ที่ความสามารถและอุปนิสัยเทศนาก่อนคำพูดแม้แต่คำเดียว

ตัวอย่างประกอบ

ลองนึกถึงผู้รับใช้ในวิชาชีพคนหนึ่งที่เป็นที่ปรึกษาด้านไอที เขาอาสาช่วยองค์กรชุมชนท้องถิ่นติดตั้งซอฟต์แวร์บัญชี — งานที่อาจต้องเสียเงินหลายพัน เขามาในเช้าวันเสาร์ อดทนฝึกอบรมพนักงานของพวกเขา และไม่ขออะไรเลย วันหนึ่งผู้อำนวยการถามว่า "ทำไมคุณทำแบบนี้ฟรี?" เขาตอบอย่างซื่อตรง: "ผมเป็นคริสเตียน อัครทูตเปาโลทำงานด้วยมือของท่านเพื่อไม่ให้ใครสงสัยแรงจูงใจของท่าน ผมก็ทำแบบเดียวกัน" บทสนทนานั้นคงไม่เกิดขึ้นถ้าไม่มีงานฟรีที่มีคุณภาพตลอดหลายเดือนที่ทำให้คำถามนั้นเกิดขึ้น

คำถามเพื่อใคร่ครวญ

1. สิ่งใดคือ "ร้านเต็นท์" ในแบบของคุณ — ทักษะวิชาชีพที่คุณนำติดตัวเข้าสู่การรับใช้?
2. เปาโลทำงานเพื่อไม่ให้ใครสงสัยแรงจูงใจของท่าน หลักการนี้หล่อหลอมวิธีคิดของคุณต่อการช่วยเหลือฟรีอย่างไร?
3. คุณอาจถูกล่อให้มองงานวิชาชีพของตัวเองว่า "ต่ำกว่า" พันธกิจตรงไหน? แบบอย่างของเปาโลพูดอะไรกับสิ่งนั้น?
4. ใครคืออาควิลากับปริสสิลลาของคุณ — เพื่อนร่วมงานในความเชื่อที่คุณจะรับใช้เคียงข้างแทนที่จะทำคนเดียว?

แบบฝึกหัดภาคปฏิบัติ

สัปดาห์นี้: ทำงานวิชาชีพของคุณสักชิ้น — งานที่ได้เงินหรือภารกิจอาสา — โดยมีแรงจูงใจของเปาโลอยู่ในใจอย่างตั้งใจ ก่อนเริ่ม อธิษฐานว่า: "พระเจ้าข้า ขอให้งานนี้ทำอย่างดีเลิศและอย่างอิสระ จนไม่มีใครสงสัยว่าทำไมข้าพระองค์มาที่นี่" สังเกตว่าอะไรเปลี่ยนไปในความใส่ใจและท่าทีของคุณ

ศึกษาเพิ่มเติม

• กิจการ 20:33–35 — คำอธิบายของเปาโลเองว่าทำไมท่านทำงานด้วยมือของท่าน
• 2 เธสะโลนิกา 3:6–9 — คำสั่งของเปาโลให้ทำงานและแบบอย่างของท่านในการทำเช่นนั้น
• Every Good Endeavor โดย Timothy Keller — ศักดิ์ศรีของงานและการรับใช้พระเจ้าผ่านงาน

← กลับไปที่บทที่ 1: ความเชื่อในที่ทำงาน · ทรัพยากรทั้งหมด